The End

Na drie weken lang dag in dag uit met elkaar opgescheept te hebben gezeten, komt onze tijd samen dan echt ten einde en gaan wij ieder onze eigen weg. Sanne gaat met de camper door Frankrijk reizen, om te surfen en om van een wat rustigere vakantie te genieten. Een echt plan heeft ze niet (lekker Balinees), ze ziet wel waar ze terechtkomt. Gelijk heeft ze.

Ook Arend gaat op vakantie naar Frankrijk, waar ook hij heerlijk gaat genieten van een wat rustigere vakantie. Beetje zwemmen, mooie wandelingen maken en genieten van een paar weken zonder dat mensen dingen van je verwachten – een prettige afwisseling.
Sterre gaat, nadat ze drie weken lang het land heeft leren kennen, samen met haar ouders nog verder trekken door het mooie Bali en het nog onbekende Java. Het avontuur in Indonesië is dus nog niet voor iedereen afgelopen..

Waar Sanne heeft besloten dat ze meer van de wereld wil zien nu ze nog jong is, is Sterre juist alleen nog maar vastbeslotener om aan haar studie te beginnen en door te gaan met leren. Arend’s plannen voor de toekomst zijn dan misschien niet veranderd, maar hij heeft wel een beter idee van wat hij precies wil en hij heeft handige contacten opgedaan om te komen waar hij ooit wil zijn.

Vele vrienden, kennis en ervaringen rijker, sluiten wij ons avontuur op Bali af, zowel met een grote glimlach als met een traan, wetende dat wij dit land en haar mensen gaan missen. Als een babysitter, computernerd en scoutingdude, drie compleet verschillende mensen, kwamen wij hier aan en als avonturiers en goede vrienden gaan wij uit elkaar. Onze tijd hier gaan we missen, maar het is goed zo. Een succesvol avontuur komt hierbij definitief ten einde.

Om santi santi santi om; tot ziens, het ga je goed.

Goodbye, Bali

Afscheid nemen is nooit makkelijk. Het is altijd moeilijk om iemand gedag te zeggen, je om te draaien en weg te lopen, niet wetende wanneer je diegene weer terug zal zien. Wanneer je twee prachtige weken hebt doorgebracht met een paar van de meest geweldige mensen die je ooit hebt ontmoet en afscheid moet nemen, wetende dat het zomaar jaren kan duren totdat je elkaar weer ziet, is afscheid nemen haast onmogelijk.

Inmiddels is het alweer een week geleden dat wij Munduk Lumbang en onze geweldige Balinese familie achter ons lieten en is het zelfs al tijd om Seseh te verlaten. Één week later en we missen hen nu al..

Vandaag is officieel onze laatste dag als Youth4Youth kandidaten en laten wij ons project en drie prachtige weken achter ons. Vandaag om 19:00 uur vertrekt het vliegtuig naar Nederland, wat betekent dat ons avontuur er bijna op zit. Zijn we er klaar mee? Nooit. Zijn we er klaar voor om een stapje terug te doen en trots te zijn op wat wij gedaan hebben? Absoluut.

De afgelopen drie weken hebben wij hard gewerkt, met een doel in onze ogen: iets kunnen betekenen voor de Balinese jeugd. Het was niet altijd makkelijk, maar het was een doel dat haalbaar was en in onze ogen ook gehaald is. We hebben lesgegeven, prullenbakken geplaatst, geverfd en gevuld. We hebben spelletjes gespeeld, prijzen uitgedeeld en kinderen gelukkig gemaakt. We hebben vrienden voor het leven gemaakt en we zullen altijd met een warm hart blijven terug denken aan onze Balinese familie.

Afgelopen week hebben wij in Seseh gezeten, aangezien ook dit kustdorpje onderdeel van ons project was. We hebben hier lesgegeven, meerdere malen de stoelendans gespeeld, prullenbakken geplaatst en deze gebruikt om onze eigen footprint achter te laten; de Nederlandse vlag.

Ook zijn we naar Lembongan geweest, een eiland in de buurt van het Balinese Sanur. Hier hebben wij gesnorkeld tussen de koralen en de vissen (doodeng!), hebben we kunnen genieten van de mooie natuur en ons mateloos kunnen ergeren aan de Chinese toeristen, zoals iedere normale Nederlandse toerist. Het voelde goed om even een Nederlander te zijn in plaats van één van de locals; beide zijn prachtige ervaringen en het zou zonde zijn geweest om er één te missen.

Een geslaagde reis loopt ten einde, tot zowel onze trots als ons verdriet. Trots op wat we bereikt hebben en verdrietig om te vertrekken. Één ding is zeker: Bali heeft een bijzondere plaats in ons hart gekregen.

image.jpeg

Spelletjesdag in Munduk Lumbang

Al tijdens onze aankomst in Munduk Lumbang trokken wij veel aandacht. Ten eerste waren wij natuurlijk westerse toeristen en vielen wij met onze lichte huid en (bij sommigen van ons) onze blonde haren ontzettend op tussen alle Balinezen. Toch was er iets waar de kinderen nog veel meer interesse in hadden: datgene wat we hadden meegebracht. De auto waarmee wij naar het dorp waren gebracht zat namelijk vol met mooie prijzen zoals schoolspullen, barbies en vliegers. Toen de kinderen langs de auto liepen omdat ze zich aan ons wilden voorstellen gingen ze toch allemaal ietsjes langzamer lopen om een blik te kunnen werpen op onze bagage..

De twee weken die volgden kwamen alle kinderen braaf naar al onze lessen (het feit dat ze in drie groepen waren ingedeeld negerend) aangezien ze de inhoud van de auto nog niet vergeten waren. Hoewel we tussendoor al beloningen hadden uitgedeeld (iedereen die hielp met schoonmaken kreeg een stempel en alle kids die naar de les kwamen kregen een eigen schrift en een naambordje), hadden we de grote prijzen expres laten liggen tot onze laatste lesdag in Munduk Lumbang: de spelletjesdag.

Aangezien het schoonmaken van het dorp nog altijd een andere prioriteit van ons project was begonnen we de spelletjesdag met het verzamelen van afval. Hierbij werden de kinderen ingedeeld in zes groepen en moesten ze ieder een deel van de hoofdweg (ook wel bekend als de enige weg in Munduk Lumbang) afvalvrij maken. Hierbij hield één van ons of één van de team-members van de Organic Farm toezicht om er zeker van te zijn dat alle kids meehielpen. Alleen dit was al een hele beproeving, aangezien sommige jongens in dit dorp geneigd zijn om het werk aan de meisjes over te laten. Not on our watch, boys!

Nadat we in totaal zes rijstzakken (bij gebrek aan plastic vuilniszakken) hadden gevuld met afval, gingen we terug naar de school. Nadat ieder kind weer terug was bij zijn/haar eigen groep en groepsleider, herkenbaar aan de kleur glitterverf die over zijn/haar gezicht was uitgesmeerd, begonnen we met de andere spellen die we hadden gepland. Spijkerpoepen, zaklopen, een estafette waarbij je een lepel met daarop een knikker in je mond moest houden en een groot touwtrektoernooi waarbij de kids de longen uit hun lijf schreeuwden zorgden voor een succesvolle spelletjesdag.

Toen de prijsuitreiking was aangebroken kon de dag voor de kinderen al helemaal niet meer stuk. Toen kleine Geby voorzichtig aan kwam lopen, een barbiepop oppakte en over het haar aaide, waarna ze met een grote glimlach ‘thank you’ zei, wist ik dat de dag geslaagd was. Toen een groep jongens aan kwam stormen als een kudde blinde stieren omdat ze een Cartouche shirt wilden bemachtigen, wist ik dat we dit beter hadden kunnen coördineren, maar dat de dag ondanks dat volledig geslaagd was.

Met volgeladen tassen kwamen we die ochtend aan op school en met lege tassen gingen we terug. Toch vertrokken we niet met lege handen; in zekere zin waren we zelfs veel rijker dan toen we eerder die dag waren aangekomen.

Wij allen samen, Youth4Youth en onze sponsors, hebben die dag ruim zestig kinderen ontzettend gelukkig gemaakt. Je hoeft alleen maar de foto’s te bekijken om het bewijs hiervoor te zien. Het was dan misschien aan ons om de prijzen te overhandigen, maar zonder jullie, de mensen thuis, hadden wij geen eens prijzen gehad om te kunnen overhandigen. Uiteindelijk zijn jullie degenen die dit avontuur voor ons hebben mogelijk gemaakt, dus nogmaals ontzettend bedankt hiervoor; het is een ervaring die ons nooit meer ontnomen kan worden.

De lang verwachte Bali-update

Want wat is er veel gebeurd.. We hebben nieuwe dingen gezien, geleerd en gedaan, en zoveel om met jullie te delen!

Allereerst zijn er onze hygiënelessen, waarbij we kinderen probeerden uit te leggen hoe goed ze hun handen moesten wassen. Hierbij gaven we iedereen een flinke hoeveelheid glitterverf (je weet wel, van die glitters die altijd overal op blijven zitten en er haast onmogelijk af te wassen zijn – die glitters) en vertelden we hen dat de glitters bacteriën voorstelden. Vervolgens lieten we de kids buiten hun handen wassen, met als voorwaarde dat ze pas terug de les in mochten wanneer hun handen schoon waren. Dit zorgde ervoor dat de kids alle waterkraantjes in het dorp bezetten en de rest van het dorp ruim 20 minuten lang geen water konden halen. Het is voor een goed doel, zullen we maar zeggen. Vervolgens kwamen de kinderen naar ons toe voor de grote glitter-controle waarbij wij kritisch keken of hun handen echt schoon waren. Toen alle kids eindelijk glittervrij waren (nogmaals, die glitters zijn echt rotspul..) legden we de kinderen uit dat het vuil normaal gesproken ook bleef zitten, net als de glitters, en je dus altijd je handen zo goed moet wassen. Om zeker te weten dat de boodschap over zou komen hadden we Marjan, die zelf ook vloeiend Indonesisch spreekt, gevraagd om onze uitleg continue te vertalen. Een uur later zaten wij, het klaslokaal en alle kranen in het dorp onder de glitters, maar de kids waren schoon en hadden een leuke en leerzame les gehad.

image

Naast Engels, hygiëne en computerlessen was er nog iets waar wij graag een verschil in wilden maken in Munduk Lumbang: afval. Zodra je in dit kleine dorp aankomt valt je al op hoeveel afval er hier op de grond wordt gegooid. Vooral achter de tempel ligt ontzettend veel afval, omdat men het toch ergens kwijt moet wanneer ze de tempel schoonmaken en de prullenbak die naast de ingang van de tempel staat te ver lopen is. Het feit dat het sportveld van de kinderen achter de tempel en dus naast de vuilnisstortplaats ligt, is dan maar jammer..

Één van onze dagelijkse activiteiten was dan ook het opruimen van het dorp. Dit was zo’n typische ‘alleen deze vakantie en daarna nooit meer’-activiteit, die ergens misschien erg leerzaam maar vooral ook erg smerig was.

Hoewel de kids het zonder problemen deden (ze zouden achteraf tenslotte een prijs krijgen), genoten wij er een stuk minder van om met onze handen in een berg afval te graaien, een plastic zakje waar de etensresten nog aan plakken en het ongedierte al overheen kruipt te pakken en dit vervolgens in een vuilniszak te gooien. De illusie dat we nog schoon konden zijn tijdens deze vakantie hadden we echter al opgegeven en het was voor een goed doel, dus hebben wij ons hierover heen gezet. Wij kregen uiteindelijk tenslotte ook een mooie beloning – een schoon dorp dat wij met een gerust hart achter zouden kunnen laten.

Omdat het afval rondom en op het sportveld een blijvend probleem is, hebben wij bij beide ingangen van het sportveld prullenbakken neergezet. Daarnaast hebben wij in beide tempels in het dorp prullenbakken neergezet zodat de verleiding om het bij het sportveld neer te gooien minder groot wordt. Ook hebben we kapotte prullenbakken in het dorp zelf vervangen. Door meer prullenbakken te plaatsen hopen we de hoeveelheid vuilnisstortplaatsen te verkleinen en het dus makkelijker te maken om het dorp schoon te houden. Ook hebben we de prullenbakken geverfd en de kids ons hierbij laten helpen. Hierdoor zien de prullenbakken er niet alleen leuker uit, maar zijn de prullenbakken ook een soort van van de kinderen zelf. Het idee hierachter is dat als de kinderen de prullenbak als hun verantwoordelijkheid zien, dat ze dan misschien ook meer geneigd zijn om hun afval in de prullenbak te gooien in plaats van ernaast.

Een lange blogpost verder en nog steeds zijn jullie bij lange na niet bijgepraat – we zijn tenslotte op Bali.

We zullen zo snel mogelijk weer iets van ons laten horen, maar voor nu tot snel!

Arend, Sanne en Sterre

De Bali Belly slaat toe..

image.jpeg

Toen ik besloot om een blog bij te houden over onze reis, besloot ik dat ik het volledige verhaal wilde vertellen. Een reis als dit is namelijk een prachtig avontuur waar je altijd trots op zal blijven en wat je nooit zal vergeten. Je leert de meest bijzondere mensen kennen en je ervaart de meest bijzondere dingen. In zekere geven wij niet alleen drie weken les in Munduk Lumbang, maar leven wij hier ook drie weken lang. Zonder enige twijfel zijn wij in de gemeenschap opgenomen en worden wij uitgenodigd voor plaatselijke ceremonies, waardoor wij meemaken wat je als toerist nooit mee zou maken. Onze reis is dan ook ontzettend bijzonder en een van de mooiste ervaringen die we ooit mee zullen maken. Toch is het me gelukt om één reden te vinden om nog eens te overwegen om niet het vliegtuig naar Bali te nemen: Bali Belly.

Misschien heb je er wel eens eerder van gehoord, maar voor zij die zich nu afvragen wat ‘Bali Belly’ precies inhoudt; buikpijn. Heel veel buikpijn. Aangezien je lichaam niet gewend is aan de Balinese temperaturen, bacteriën en het Balinese eten komt het wel eens voor dat je hier ziek van wordt.

Toen Arend vorige week wakker werd met het gevreesde Bali Belly, was dat voor onze groep nogal een gemis. Wij moesten namelijk elke dag zowel naar de les als terug van de les zwaar beladen met schriften, stiften, 10 laptops en ander lesmateriaal van ons huisje naar de school lopen. Dit is een stuk minder leuk als je opeens met zijn tweeën bent en nog een stuk minder leuk als de zieke degene is die normaal gesproken het meeste gewicht kan dragen. Gelukkig waren de kids er voor ons om ons te helpen met dragen, waardoor Arend uiteindelijk toch nog de enige was die écht zielig was..

Zoals altijd wanneer je op vakantie bent en als er iemand ziek wordt, komt er dan dat moment waarop je jezelf toelaat om te denken: ‘Arme Arend.. Maar wat ben ik blij dat ik niet ziek ben geworden..’

En dan slaat de karma toe.

Vier dagen lang heb ik met enorme buikpijn rondgelopen. Het nare aan Bali Belly is dat oprecht alles pijn doet. Je hebt pijn wanneer je je omdraait in je slaap, waardoor op bed liggen niet echt een optie is (niet dat je dat wilt, je bent tenslotte op Bali!). Aan de andere kant doet lopen ook ontzettend veel pijn, waardoor gewoon meedoen met het programma ook niet echt te doen is. Je hebt wel gewoon honger en krijgt dus ook te maken met een hongerig gevoel als je niet eet, maar als je wel eet neemt de buikpijn alleen maar toe. Al met al zorgt Bali Belly ervoor dat je moe en lamlendig bent en je niet weet wat je met jezelf aan moet.

Deels daarom is de blog de afgelopen week enigszins verwaarloosd. Daarnaast speelden ook het beperkte internet en het gebrek aan tijd hierin een grote rol. Nu de buikpijn is weggezakt, we weer meer tijd en normaal wifi hebben, zal ik mijn best doen om zo snel mogelijk meer updates te plaatsen en jullie te vertellen over alles wat wij de afgelopen week hebben gedaan en beleefd. Want Bali Belly terzijde, zijn wij er nog steeds van overtuigd dat wij ons in een paradijs bevinden..

Hellooooo Ubud!

Pas als je zelf les gaat geven besef je hoe moeilijk het is om zoveel kinderen onder controle te houden. Met elke dag die wij hier doorbrengen, groeit ons respect voor onze leraren.

Daarom waren wij ook ontzettend opgelucht toen het weekend aanbrak; de kinderen zijn geweldig, maar soms is even tijd voor jezelf ook prettig. Deze maandag (weekenden zijn op zondag en maandag op Bali) vertrokken wij om 7 uur ’s ochtends met onze eigen chauffeur naar Ubud. Hier zijn wij eerst gaan raften, waarna wij naar Ubud Market, Ubud Royal Palace en Ubud Monkey Forest zijn gegaan. Al met al was het een lange, vermoeiende en vooral ontzettend leuke dag die we op de Farm afsloten met een heerlijke maaltijd, waarna wij vroeg naar bed gingen.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

De volgende avond gingen Sanne en Sterre opnieuw naar Ubud, omdat Marjan bij een oude Nederlandse vriend die hier woont ging eten en wij ook waren uitgenodigd. Arend bleef die dag helaas thuis, omdat hij last had van de beruchte Bali Belly. Vermoedelijk was het toch geen goed idee om als enige avontuurlijk te zijn bij het lunchbuffet de dag daarvoor en hier kip te eten.

Het etentje was ontzettend gezellig en Joost (de Nederlandse vriend van Marjan) en zijn vriend Indra waren ongelofelijk aardige mensen. Het eten was ook nog eens erg lekker (verse loempia’s!) wat er voor zorgde dat dit echt een topavond was. Daarnaast betekende dit dat wij Ubud op twee manieren hebben gezien: als toerist en als één van de locals. Dat maakt onze reis toch nog wel dubbel zo bijzonder!

Seseh’s Surf Competition

Één van de eisen die Youth4Youth aan haar projecten stelt, is dat het verblijf van de deelnemers niet te luxe is. Als je na een dag lesgeven thuis komt in je hotelkamer of appartement, op je bank neerploft en de tv aanzet, weet je dan wel echt hoe het leven er voor de doorsnee Balinees  uitziet? Nee. Je hebt misschien kennisgemaakt met de mensen die dit leven leven, maar niet met het leven zelf. Zo eindigden wij bij Ibu Wayan’s family compound.

Ons verblijf hier is prima, we hebben normale matrassen en slapen dus prima. Ons ‘huisje’ is klein, maar er is genoeg ruimte om onze spullen over de grond uit te spreiden zoals alleen pubers dat kunnen en dat is genoeg ruimte voor ons. Ondanks dat waren we toch blij toen we gisteravond aankwamen in Seseh, bij Wayan’s homestay, waar wij in de weekenden verblijven. Ook dit verblijf is simpel, maar een hele opluchting na een week lang niet douchen (bij gebrek aan stromend water). Ook het feit dat we hier wanneer we ’s nachts naar de wc moeten niet het huisje uit hoeven, om vervolgens naar een hok aan de overkant te lopen en hier boven een gat in de grond te hangen, wordt stiekem erg gewaardeerd door ons, verwende westerse jongeren.

Inmiddels zijn wij al weer enkele uren op (sinds 6:30 uur vanmorgen), aangezien wij vandaag mogen helpen bij Seseh’s Surf Competition. Vanmorgen hield dat vooral in dat wij de kinderen bezig moesten houden met spelletjes en het opruimen van afval. Hierbij besef je pas hoe slim die kinderen eigenlijk zijn, aangezien zij allemaal trucjes hebben bedacht om hun vuilniszak zwaarder te maken dan die van de anderen (het was tenslotte een wedstrijd). Zo gooiden ze in eerste instantie alles in de vuilniszak wat ze maar konden vinden. Toen wij hen vertelden dat er alleen plastic in de zak mocht, besloten ze om plastic zakjes eerst met zand te vullen voordat ze deze in de vuilniszak gooiden. Dit alles terzijde, is het strand er uiteindelijk schoner op geworden en dat was ons doel, toch?

Hoe de dag er voor ons verder uitziet? Geen idee. Wayan rent van hot naar her en vergeet ons af en toe in te lichten over wat er van ons verwacht wordt. Misschien weet Wayan ook wel niet hoe de dag er verder uit gaat zien; het is tenslotte een Balinees en die schijnen niet aan planningen te doen. Guess we’ll just roll with it..

De Balinese inbreker

(Vrijdag 15 juli)

Sinds wij op Bali zijn, zijn wij al op verschillende manieren wakker geworden. In Seseh werden wij (naar ons idee) midden in de nacht gewekt door extreem enge muziek met keelklanken als gezang, die rechtstreeks uit een horrorfilm leek te komen. Achteraf bleek het de muziek uit de tempel om de hoek te zijn, waar ze net aan het ochtendgebed waren begonnen – wisten wij veel!

Ook bij ons verblijf bij de Organic Farm, op Ibu Wayan’s family compound, zijn we al op vreemde manieren gewekt. Zo worden we elke ochtend om 5 uur wakker omdat de 60 hanen van Ibu Wayan’s man dat dan zijn (hanengevechten zijn best wel een ding in dit dorp). Hierna draaien we ons altijd weer om een slapen we gelukkig weer verder. Drie nachten geleden werden we echter op een wel heel erg vreemde manier gewekt: een inbreker in onze hut!

Nadat Sterre middenin de nacht wakker was geworden, kwam ze tot de ontdekking dat er in het tweepersoonsbed niet twee maar drie aan het slapen waren. Omdat het pikkedonker was kon ze niet zien WAT er op het voeteneinde lag te slapen, maar het voelde verdacht veel als een hond. Uit angst bleef ze onder de dekens en deed ze die nacht (bijna) geen oog meer dicht. De volgende ochtend was de indringer weg, maar de voordeur stond nog open..

De anderen werden ingelicht (met de open deur als enige bewijs dat het geen droom was) en de volgende avond bleven Sanne en Sterre (Arend slaapt in een andere kamer) wachten tot de indringer weer zou komen. Dat deed hij.

Het begon met het geluid van de deurklink die naar beneden werd geduwd. Na het horen hiervan zaten beiden vol spanning op de rand van het bed te wachten, met een zaklamp in de aanslag, en enkele minuten later kon een luid ‘HET IS EEN KAT!’ over de hele family compound worden gehoord. Oeps.

Uiteindelijk is het gelukt om de boosaardige indringer weg te jagen, maar dat weerhield Ibu Wayan’s kat (want dat bleek hij te zijn) er niet van om de avond daarna terug te komen, net als de avond daarna. Ook vanavond is hij weer een verwachte gast. Misschien toch maar eens de voordeur op slot doen als we aan het slapen zijn..

Bali: De eerste computerlessen

Al op onze eerste dag in Munduk Lumbang werd ons duidelijk hoe belangrijk het was dat onze lessen een succes waren. ‘Zie je het bord?’ Vroeg Marjan ons toen we tijdens onze rondleiding een klaslokaal in keken. ‘Alles wat erop staat is de pensioensdatum van de leraar. Dat laat wel zo’n beetje zien hoe geïnteresseerd zij zijn in het lesgeven van de kinderen.’

Inderdaad bleken de lessen een enorme opgave, zoals in de vorige blogpost ook al beschreven. De meeste kinderen spreken niet of amper Engels, wat de communicatie en dus het lesgeven een stuk moeilijker maakt. Om het makkelijker te maken hebben wij aan Marjan en Du om vertalingen gevraagd voor bepaalde woorden. Zo weten we nu dat wij tijdens de uitleg dat kinderen hun naam op naambordjes moeten schrijven vooral het Indonesische woord ‘nama’ (naam) en het Balinese woord ‘gedenk’ (groot) moeten gebruiken. Gelukkig was de computerles een stuk makkelijker dan de Engelse les. In die zin, dat we niet perse hoefden te spreken om te communiceren.

Bij het zien van de laptops waren de kinderen al in een heel andere bui. Hoewel de macho’s van de klas in het begin van de les nog wel de ‘big boys’ uithingen, hield dit al snel op toen we ook daadwerkelijk begonnen met de computerles. Door middel van tekeningen op het bord legden we de kinderen uit hoe zij de computer op moesten starten, in moesten loggen en paint moesten openen. Het ene groepje pakte dit sneller op dan het andere groepje (toen we het grootste deel van de klas nog aan het uitleggen waren hoe ze moesten inloggen, had één groepje al ontdekt dat je een spelletje kon spelen op de pagina die Google Chrome weergeeft als je geen internetverbinding hebt. Ik durf te wedden dat er zelfs in Nederland genoeg mensen zijn die dit niet weten, terwijl deze kinderen voor het eerst in hun leven een laptop aanraakten.) – maar uiteindelijk lukte het ons om iedereen braaf aan hun tekeningen op paint te zetten. Toen we even later de internetsticks tevoorschijn haalden en de kinderen lieten zien hoe ze youtube openden was het al helemaal feest. Al snel zaten alle meisjes en één jongen (??) aandachtig naar barbie te kijken, terwijl één groepje jongens helemaal zat te genieten van filmpjes van een Balinees Kite Festival en een andere groep jongens naar een hele slechte actiefilm zat te kijken. Al met al had iedereen plezier en waren alle kinderen (zelfs de macho’s en druktemakers) helemaal rustig.

image

Tijdens onze lessen hebben wij ook onze zelfgemaakte memoryspellen nog tevoorschijn gehaald. Of de kinderen het spel echt begrepen is te betwijfelen, maar feit is dat de spellen een groot succes waren. In het ene groepje pakten kinderen gewoon twee kaarten bij elkaar die ze leuk vonden (dat lijkt mij de enige verklaring voor hoe een jongen vol overtuiging een plaatje van een cirkel en het woord ‘potato’ kan pakken, om vervolgens het plaatje ‘rood’ en het woord ‘arrow’ te pakken..). In een ander groepje pakten kinderen één kaart en duwden deze kaart en een andere random kaart gewoon net zolang in je gezicht totdat ze twee kaarten hadden die volgens jou bij elkaar hoorden. Niet helemaal de bedoeling van het spel, maar misschien leren ze er uiteindelijk toch nog iets van..

Wij hebben pas drie lessen gegeven, maar nu al weten we hoe we gewaardeerd worden. Als wij een groep lesgeven komen er andere kinderen in de deuropening staan om te zien wat er vandaag weer gaat gebeuren. Na afloop van de les wordt er uitgebreid ge-high-fived met de kinderen en een deel van de kinderen loopt na de les mee naar de Organic Farm om hier verder te gaan met tekenen in het schrift dat wij ze gegeven hebben. Als ze dan klaar zijn met hun tekening vragen ze ons ‘point please!’, waarna wij hun tekening een cijfer moeten geven. Dit cijfer heeft, bij voorkeur, ontzettend veel nullen, plusjes en smileys. En als je dan toch bezig bent, zijn enkele hartjes ook ontzettend gewaardeerd.

Het is de grote glimlach op het gezicht van kleine Geby als je haar schrift teruggeeft wanneer je haar een cijfer hebt gegeven, waar wij het voor doen. Het is de complete omwenteling in de houding van de normaal zo stoere Johnny, wanneer we hem een laptop geven en hem laten zien hoe deze werkt en het is het vertrouwen waarmee Depa onze namen door het lokaal heen schreeuwt als de laptop iets doet wat hij niet begrijpt – hij weet dat we hem komen helpen. Het zijn de trots waarmee Devia haar handstand laat zien en het enthousiasme waarmee Linda en Sartria zich op de bergen afval storten om deze op te ruimen, zodat hier een sportveld kan worden geplaatst, waarvoor wij naar Bali zijn gereisd. Het is het gevoel dat wij iets goeds hebben kunnen doen voor de Balinese jeugd, waarvoor wij ons hebben opgegeven voor Youth4Youth. Er is slechts één week verstreken, maar ik durf te zeggen dat wij hierin al aardig geslaagd zijn.

image

Nieuws uit Bali!

image

Bali is anders. Dat is gewoon een feit. Wat bij ons luxe is, is hier normaal. Wat bij ons normaal is, is hier luxe. Het is hier doodnormaal om je was naar de laundry te brengen en het is hier doodnormaal dat iedereen een eigen motor heeft (en met iedereen bedoel ik ook daadwerkelijk iedereen. Het is angstaanjagend hoe achtjarige kinderen hier zonder problemen motor kunnen rijden en niemand er raar van op kijkt.). Aan de andere kant hebben ze hier niet de luxes die voor ons doodnormaal zijn: stromend DRINKwater, fatsoenlijk onderwijs en eigen laptops. Vooral deze laatste twee verschillen hebben wij al sterk ondervonden tijdens onze tijd in Munduk Lumbang.

Afgelopen woensdag zijn wij voor het eerst begonnen met lesgeven, iets waar wij erg naar uit hebben gekeken. Zoals te verwachten was, ging tijdens de eerste les al alles mis; er waren geen stopcontacten en de verlengsnoeren zouden die ochtend gekocht worden door Agus. Agus moest echter ook nog andere aankopen doen, onder andere voor de aanleg van het sportveld, waardoor hij nog niet op tijd thuis was met de verlengsnoeren. Geen computerles die dag, dus.

In Nederland hebben wij er tijdens het maken van onze lessen rekening mee gehouden dat de kinderen hier letterlijk geen Engels spreken. Ondanks dat waren wij onvoorbereid op wat we hier zouden aantreffen. Het waren niet de kinderen die we hadden overschat, maar onze eigen mogelijkheid om uit te leggen wat de bedoeling was. Wij spreken nou eenmaal geen balinees of indonesisch en de kinderen spreken geen engels. Uiteindelijk is het ons gelukt om met tekeningen en uitgeschreven vertalingen de kinderen te leren hoe ze ‘my name is ..’ en ‘my favourite animal is ..’ moeten zeggen. En eerlijk is eerlijk, zonder Sanne’s fantastische ‘woof woof’, ‘miauw miauw’ en andere dierenimitaties was het ons nooit gelukt.

image

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik werkelijk gesloopt was na drie uur lesgeven. Meer dan de helft van wat we thuis gepland hebben lukt niet, kan niet of willen ze niet. De kinderen zijn werkelijk geweldig, maar de taalbarrière is écht heel erg moeilijk om mee om te gaan. Ondanks dat sluit je de les niet alleen af met een welgemeende ‘Ohm santi santi santi ohm’, maar ook met een glimlach. We kunnen de kinderen misschien niet alles en, op het eerste gezicht, zelfs vrij weinig leren, maar alle beetjes tellen mee. Als wij de kinderen nu kunnen leren hoe ze zich voor kunnen stellen en morgen kunnen leren hoe ze iemand vertellen hoe oud ze zijn, komen we met elke dag die verstrijkt weer dichterbij een écht Engels gesprek. Lesgeven is lastig, maar 100% worth it.

image

(Wil je zien hoe wij onze les openen? Kijk dan op: https://www.facebook.com/Youth4YouthBali2017/videos/1931661883781512/. Je kan ook andere leuke foto’s en filmpjes vinden op onze facebookpagina!)