Bali – Dinsdag 11 juli

Dinsdag 11 juli

Vandaag begon ons avontuur natuurlijk pas echt. Wayan bracht ons naar de Organic Farm, in Munduk Lumbang. Onderweg hebben we zoveel mogelijk spullen gekocht voor tijdens het lesgeven op de school (verf, papier, scharen, vliegers etc). Onze aankomst bij de Organic Farm was iets wat wij als westerse mensen niet hadden verwacht. Het personeel van de Organic Farm, Ibu Wayan, Kadee en Du kwamen vol enthousiasme naar ons toe om zich voor te stellen en ons welkom te heten. Meteen werd on wat te drinken en lunch aangeboden, een aanbod dat wij na de lange reis van Seseh naar Munduk Lumbang al te graag aannamen. Even later kwam ook Marjan, de eigenaar van de Organic Farm en een Nederlandse die jaren geleden naar Bali is verhuisd. Zij heeft hier het goede doel ‘ Organic Village’ opgezet en is op Bali ons contactpersoon.

Nadat wij rustig hadden geluncht (een volledig organische en ontzettend lekkere maaltijd!), hebben wij geprobeerd om plannen te maken voor de rest van onze reis. Al snel bleek dat er van onze vooraf gemaakte plannen weinig terecht zou komen, toen de burgemeester langskwam om ons te bezoeken. Als een echte Balinees doet hij niet aan planningen, waardoor de onze al enigszins in het water liep. Toen hij eenmaal had plaatsgenomen vroeg Marjan hem hoe laat hij ons de volgende ochtend naar de bank zou kunnen brengen, aangezien hij dit enige tijd geleden aan Marjan had beloofd. Zijn antwoord hierop was ‘Tomorrow cannot’, aangezien hij de volgende dag bij de temple moest zijn om te helpen bij de ceremonie. Na lang overleg besloot hij om op zijn motor (want die gebruiken ze hier allemaal) naar de tempel te rijden om het na te vragen. Na veel moeite en de opoffering van één van onze Youth4Youth-petten lukte het ons om een afspraak te maken om de dag erna naar de bank te gaan en zelfs om een lesrooster op te stellen voor de komende tweeweken. Dit lesrooster zorgde er echter voor dat ons eigen lesrooster niet meer klopte, aangezien wij nu slechts aan 1/3 van de groep tegelijk les zouden geven. Gezien de grootte van de leslokalen is dit waarschijnlijk de beste optie.

Even later kwam Agush, de bouwer van het dorp, aan wie Marjan opnieuw de vraag stelde: hoe laat zou jij morgen kunnen rijden? Hij had namelijk enige tijd geleden aan Marjan beloofd dat hij de boodschappen voor ons zou doen, aangezien wij als westerlingen waarschijnlijk een hogere prijs moeten betalen dan een local. Hierop antwoordde hij, natuurlijk, ‘ Tomorrow cannot’, aangezien ook hij (als hogepriester) naar de temple moest. Er volgte opnieuw een lange onderhandeling, waarna het gelukkig ook bij hem lukte om tijd vrij te maken van de tempel.

Die avond was misschien nog wel het bijzonderst, aangezien wij toen in Balinese klederdracht warden gehesen zodat wij een deel van de ceremonie (diezelfde ceremonie als waarvoor iedereen ons bijna afzegde) konden bijwonen. Om de tempel binnen te worden gelaten moesten wij een saron (lange doek omgeslagen als rok) en een shesh (dunnere doek die je hieroverheen om je middle draagt) dragen. Deze kregen we gelukkig van Ibu Wayan, wie ons ook meteen liet zien hoe we deze moesten dragen. De ceremonie zelf bestond vooral uit muziek (die live gemaakt werd natuurlijk) en ontzettend veel mensen die ons, de buitenlanders, allemaal met grote ogen aan zaten te staren. Al met al een ontzettend gave ervaring.

Voor alle mensen thuis die zich misschien zorgen maken om de drie verloren tieners die geen Balinees of Indonesisch spreken en die momenteel geen internet hebben om om hulp te vragen; het is geweldig hier. Alle mensen die we tot nu toe hebben ontmoet zijn geweldig, vooral iedereen die bij de Organic Farm werkt. Vanaf het moment dat wij hier aankwamen zijn we opgevangen alsof we oude vrienden waren en ook al zitten we hier nog geen vierentwintig uur, het voelt alsof we hier al veel langer zijn. Dit is iets dat wij in het westen eigenlijk niet gewend zijn – hoe kunnen deze mensen zó ontzettend vriendelijk zijn tegen drie vreemden? Hier is maar één antwoord op: welkom op Bali!

IMG-20170712-WA0012

Arend en de burgemeester, ieder met een Youth4Youth-pet

IMG-20170712-WA0010

Onze ceremoniekleding (en beer de hond)

Onze eerste werkdag op Java

Zondagochtend om 4 uur zijn wij aangekomen na een lange vlucht en ook een hele lange autoreis, dankzij de vele files op de weg. Snel gingen we ons bed in, om de volgende dag nog een beetje fris te kunnen verschijnen bij ons eerste bezoek aan de school. Na een leuke kennismaking en een rondleiding in en om het schooltje wisten wij dat er heel wat te klussen zou zijn in de eerste week. Wij gaan namelijk 1 week klussen en daarna 2 volle weken les geven en sporten. Na dit bezoek gingen we op weg naar de money changer om ons projectgeld te wisselen. We kwamen 3 kilo zwaarder weer naar buiten, aangezien 1 euro gelijk is aan 15.000 ruppiah. Hierna gingen we voor de lunch lokale lekkernijen proeven met Ingrid.
‘S middags gingen we nog boodschappen doen en een ontdekkingstochtje maken door de buurt. ‘S avonds heerlijk gedineerd en daarna snel ons bed ingedoken om een beetje bij te komen.

Dinsdagochtend vroeg opgestaan met een heerlijk pannenkoekontbijtje om daarna meteen inkopen te gaan doen voor het klussen. We gingen naar de toko besi om alles in te slaan: dweilen, kranen, verf, kwasten, schuurpapier, schoonmaakmiddel, tape en nog veel meer. Na een beetje flirten kregen we ook nog korting en heerlijke gebakken banaan. Daarna konden we op naar het schooltje om hard aan het werk te gaan. Ondanks dat het vakantie is waren er toch aardig wat kinderen aanwezig, die ook graag de handen uit de mouwen wilden steken. Ze hielpen ons met schuren, schoonmaken en dansten gezellig mee op onze deuntjes. Door het vele schuren was iedereen blauw van de verf en trokken we nog meer bekijks op straat dan gister.
We zijn tevreden over onze eerste klusdag en hebben zin om morgen weer aan de slag te gaan!

Wij proberen deze blog zo veel mogelijk bij te houden maar wij posten in iedergeval elke dag een update op onze facebook: Y4Y Lembang 2017 dus neem ook zeker daar even een kijkje!😜

XOXO Team Java

Net als de locals..

IMG_0034

Gewoon doen wat de locals doen. Dat is wat wij voor de reis van iedereen te horen kregen. Dat is dan ook precies wat wij dachten, toen wij vanmiddag bij een rijstveld aankwamen. Gewoon doen wat Wayan doet.

En dus gingen alle slippers uit, waarna wij op blote voeten verder gingen over de modderige dunne paadjes langs de modderpoelen waarin rijst later herplant zou worden. Eerlijk gezegd ben ik nog steeds verbaasd dat er niemand in is gevallen..

Vervolgens mochten we, tot grote blijdschap van ons drieën en grote verbazing van de Balinezen, helpen met het oogsten van de rijstplantjes en het herplanten hiervan in een ander vlak. Hierbij stonden we tot onze knieën in de modder, bos met rijstplantjes in de ene hand en drie losse rijstplantjes in de ander; je mocht er namelijk maar drie bij elkaar planten. Gedurende dit alles zaten wij natuurlijk in doodsangst, want stel je voor dat wij hun oogst zouden verpesten.. Zij leven hiervan!

Volgens de omstanders (en dat waren er flink wat, want wanneer zien zij nou blanke toeristen die vrijwillig helpen met het herplanten van rijst? Dat is tenslotte de allerlaagste baan die je maar kan hebben op Bali..) hadden we het prima gedaan, dus we hopen op het beste.

Nadat wij bij Wayan’s huis onze modderige kleding (want werkelijk overal zat modder!) hadden vervangen voor zwemkleding en surfplanken hadden opgehaald, vertrokken wij naar het strand, waar wij de rest van de namiddag hebben gesurft. Hoewel de één hier wat beter in was dan de ander (Sterre heeft voornamelijk heel veel zeewater gehapt), hebben we het onwijs naar onze zin gehad deze eerste echte dag op Bali. Vanavond gaan we vroeg naar bed, zodat we er morgen weer bijtijds uit kunnen. Morgen beginnen we tenslotte pas echt met werken. Zo moeten we morgen flink inkopen doen voor ons project, waarna we op weg gaan naar de Organic Farm. Aangezien we hier geen of vrijwel geen internet zullen hebben, zullen we minder vaak updates kunnen plaatsen op de blog of op onze facebookpagina. Toch zullen we proberen om zo vaak mogelijk iets van ons te laten horen wanneer we hier mogelijkheid toe hebben. Tot snel!

Groetjes Arend, Sanne en Sterre

IMG_0035

Selamat Datang di Bali!

De Arend is geland. Ik herhaal, de Arend is geland.

Arend’s koffer daarentegen..

Eigenlijk waren we gedoemd vanaf het moment dat we het vliegveld van Bali op liepen en Sanne vrolijk uitriep dat ‘alles wat fout kon gaan goed was gegaan’.

Daar stonden we dan, na ruim 24 uur reizen. Op het vliegveld op Bali, bij de vermiste bagage balie. Hier moest Arend, die opeens voor onbepaalde tijd op zijn handbagage mocht leven, een formulier invullen in de hoop dat zijn koffer nog gevonden en nagestuurd kon worden. Zijn wensen werden verhoord en de koffer is uiteindelijk (nadat wij het vliegveld al verlaten hadden, natuurlijk) terechtgekomen. Met een beetje geluk kan zijn koffer, met daarin het materiaal voor onze eerste Engels lessen, morgen al worden afgeleverd.

Het volgende geluk dat ons overkwam was het feit dat onze chauffeur, Wayan, als een typische Balinees ‘iets later’ was. Dit resulteerde in een wachten op een buitenlands vliegveld en uiteindelijk in een zoektocht waarbij wij met onze loodzware rugzakken en twee koffers van 30kg het halve vliegveld over konden rennen. Op zich een prima workout, maar niet echt een aanrader als je een lange en dikke joggingbroek draagt en het buiten nog altijd 30 graden is.

Maar hoe is Indonesië nou? Hoe is Bali? Wij zouden het moeten weten, aangezien wij toch al enkele uren geleden geland zijn. Toch denk ik dat geen van ons een echt antwoord kan geven op die vraag, afgezien van ‘het is anders’. Want het is ook anders. Je merkt het niet alleen aan de grote dingen (want hey, ze spreken hier Indonesisch, die hadden we niet zien aankomen!), maar vooral aan de kleine dingetjes. De chille ‘doe maar rustig aan joh’ houding van Wayan, een typische Balinees. Het feit dat het buiten donker is als je om 18:45 het vliegveld uit komt gelopen. Maar niet alleen dat, maar ook het feit dat het écht pikkedonker is rond deze tijd. Waarom? Bali heeft geen straatverlichting zoals wij die kennen. Zelfs in Denpasar, hoofdstad van Bali, is de enige verlichting die die in winkels hangt. Overal rijden motors en scooters, zonder zich iets aan te trekken van de auto’s die ook niet heel veel zin hebben om voorrang te geven. Bali is druk, veel drukker dan ik van tevoren had verwacht. Maar ergens heeft het wel wat gezelligs.

Of wij ons nou écht beseffen dat we in Bali zijn aangekomen? Dat we vanaf nu drie weken lang met z’n drieën op zijn gescheept en de komende weken hard zullen moeten werken? Geen idee. Misschien niet. Ik moet toegeven dat de Nederlandse regenbui die ons begroette toen wij onze eerste blik op Bali wierpen hier niet heel erg in mee heeft geholpen. Maar dat besef komt vanzelf wel, waarschijnlijk wanneer we morgenochtend aan ons ontbijt van witte rijst met kip zitten (Heeeerlijk..).

Om de cultuurschok enigszins te verkleinen hebben we vandaag maar voorzichtig aan gedaan en onze dag afgesloten met een bestelling bij Domino Pizza’s. Wat zijn we toch verstandige en vooruitziende mensen.

Groetjes Arend, Sanne en Sterre

We zijn nu echt alleen..

‘Heb je je koffer al ingepakt?’ ‘Bijna..’ ‘Toiletspullen?’ ‘Bijna..’ ‘Heb je je ticket al uitgeprint?’ ‘Bijna..’ ‘En je-‘ ‘ik ga al, ik ga al!’

Zo moet het er afgelopen week bij ons alle drie thuis uit hebben gezien. Volledig gestresste ouders die zich met de half-lege koffer geen raad wisten en wij, de luie pubers die ons nog van geen kwaad bewust waren. Zo lang duurt het toch ook weer niet om een koffer in te pakken?

Die week leerden we een belangrijke les.

Toch is het ons uiteindelijk gelukt om alles wat we nodig gaan hebben (en ongetwijfeld nog veel meer) in onze koffer te proppen. En hier staan we dan, op het vliegveld. Alleen.

Afgezien van de honderdduizenden andere mensen die uitgerekend vandaag ook allemaal langs de incheckbalie, beveiligingsscans en douane moeten, natuurlijk. Afgezien van de enorme mensenmassa’s die ons aan alle kanten omringen zijn we helemaal alleen.

Na een dramatisch afscheid van onze ouders kwamen we dan eindelijk, na 1,5 uur in de rij te hebben gestaan, bij de incheckbalie. Hier kon Sterre, die een indrukwekkende lengte van 1,60 meter heeft, zich voorstellen als de begeleidende volwassene van Arend en Sanne, die ieder een stuk langer zijn. Uiteindelijk kwamen gelukkig al onze koffers langs de incheckbalie, één met een gewicht van 30 kilo (wat ook het maximumgewicht was). Hadden we dat even goed uitgerekend!

Zowel de security scan als de douane vormden daarna geen probleem (afgezien van de marechaussee die betwijfelde of Sterre wel langs de 16+ selfservice passport scan mocht. Begeleidende volwassene, weet je nog?). En hier zitten we nu, aan de pizza en de panini’s. Klaar voor vertrek. Helaas is het vliegtuig er nog niet klaar voor…

Nog een klein uur en dan vertrekken wij van Schiphol, ons avontuur op Bali tegemoet. Wil jij ons volgen, dan kan dat natuurlijk altijd via deze blog. Wij hebben echter tegenwoordig ook een eigen Facebookpagina, waar je ons kan volgen voor nog meer updates en foto’s!

Groetjes Arend, Sanne en Sterre

Uganda, here we come!

Nog snel een updateje voordat we het vliegtuig instappen:

‘S ochtends vroeg stonden we alle vier met onze ‘uitgeslapen’ koppies op Schiphol. Zoals ons al eerder gezegd was, stonden er lange rijen. Ieder hadden we twee grote koffers 💼 om in te checken, waarbij het nog maar de vraag was of ze niet te groot of te zwaar waren. Dus nog vlak voor het inchecken van onze bagage, hebben we nog snel het een en ander verdeeld over de tassen. Net zoals al het andere dat geregeld moest worden, lekker last-minute hahah 😜. Na een waanzinnig emotioneel en tranentrekkende afscheid (lees: onze moeders) vertrokken we richting ons vliegtuig. We zijn nu net door de douane heen en zullen nog snel eventjes wat ontbijten, voordat we onze vlucht van bijna 11 uur tegemoet zullen gaan! ✈️

De o zo bekende laatste-dag-voor-vertrek-stress slaat weer toe..

‘Oh wat schattig.. jullie proberen het spel alvast uit?’ Lachte mijn vader toen hij deze middag thuiskwam van zijn werk en in zijn studeerkamer drie tieners aantrof, omgeven door zowel affe als niet-affe memory kaarten. Na ruim vier uur lang aan het knippen en lamineren te zijn geweest had geen van ons echt zin om daar antwoord op te geven en veel meer dan een rollen van onze ogen en een haast onverstaanbare ‘hoi’ kon er dan ook niet vanaf. Misschien maar beter voor ons allemaal; hoe leg je in godsnaam uit dat je al voor de zesde keer de kaarten opnieuw moet tellen omdat je continue het overzicht verliest?
Ugh
Vele uren van hard werk en nog veel meer frustraties verder (wie had ooit gedacht dat ‘even’ een aantal memoryspellen maken zoveel tijd en moeite zou kosten?), maar uiteindelijk is het ons gelukt: dieren, vormen, fruit en kleuren.. voor ieder van deze onderwerpen hebben we memoryspellen gemaakt, waardoor wij de kids op een makkelijke en vooral leuke manier Engels kunnen leren.
Memoryspellen? Check. Dat is weer iets wat we kunnen afvinken van het lijstje ‘redenen om te stressen’. Mooi, want hiervan hebben we er gelukkig genoeg. Volgende punt op de agenda? Koffers inpakken. Want wanneer kan je dit het beste doen..? Precies! De avond van tevoren. Alsof onze arme ouders nog niet genoeg redenen hadden om zich zorgen te maken over hun kinderen die zich vanaf morgen aan de andere kant van de wereld bevinden..
Ik moet toegeven dat ik even in de lach schoot toen ik mijn eigen koffer nogmaals checkte om zeker te weten dat ik niks vergat; Twee pakken ontbijtkoek, check. Barbiepop, jawel. Een stapel Cartouche-tenues, gewoon voor het geval dat.. En natuurlijk 60 gelijnde schoolschriften – je zou maar zonder zitten!
Alle laatste-dag-voor-vertrek-hectiek terzijde, wij hebben er ontzettend veel zin in. Wat deze reis ons ook gaat brengen, wij zijn er helemaal klaar voor. Kom maar op met dat avontuur!
Groetjes Arend, Sanne en Sterre

‘Ze worden ook zo snel groot’

‘Ze worden ook zo snel groot’

Dat was de gedachte die in me opkwam toen ik vandaag vier volledig geïnstalleerde en klaar-voor-gebruik laptops mee kon geven, zodat deze alvast naar Bali konden. Overdreven? Misschien wel. Toch kan ik niet ontkennen dat ik ontzettend trots was toen ik afscheid kon nemen van de laptops die de afgelopen weken mijn volledige bureau in beslag hebben genomen en meer dan eens tot frustraties hebben geleid. Niet perse omdat ze hun eerste reis naar het buitenland ooit gingen maken (hoewel dit ook een behoorlijk emotionele gedachte was), maar omdat ze volledig geïnstalleerd en klaar waren. En wie heeft deze vier laptops geïnstalleerd? Ik. Noem me een opschepper, maar ik, een 18-jarige die waarschijnlijk meer ervaring heeft met het crashen van laptops dan met het installeren van laptops, was ontzettend trots toen alle laptops het deden en op tijd af waren.

Met het afgeven van de laptops aan een gezin dat morgen ook naar Munduk Lumbang vertrekt, bevinden we ons al in de laatste fase van de voorbereidingen voor ons project. Momenteel is het niet meer de vraag wat we precies gaan doen, maar hoe we het precies gaan doen. En nu wij op een rijtje hebben wat we gaan doen is het tijd om ook u op de hoogte te stellen van onze plannen. Oftewel, het is tijd om aan onze blog te beginnen.

In de komende weken zullen wij proberen om regelmatig updates te geven over hoever wij zijn met de voorbereidingen, maar ook om u wat meer te vertellen over hoe onze voorbereidingen er tot nu toe uit hebben gezien. Natuurlijk kunt u onder de kopjes ‘Over Project’ en ‘Deelnemers’ meer lezen over het project zelf en over ons, maar als u wilt weten waarom wij bepaalde keuzes hebben gemaakt, wat ons bezighoudt en tegen welke problemen wij zoal aan lopen tijdens onze voorbereidingen (kortom, als u het echte verhaal achter onze reis wilt weten), raden wij u aan om onze blog te volgen.

Je moet het tenslotte maar zo zien; drie jongeren naar de andere kant van de wereld, waar ze drie weken lang zonder elektriciteit, wifi en stromend water zitten.. het kan niet anders dan dat dat voor goede verhalen zorgt.

Arend, Sanne en Sterre

 

foto van Youth4Youth Cartouche.

Van links naar rechts (of; van groot naar klein) : Arend, Sanne en Sterre

 

Uganda

Welkom op onze blog! Hier zullen we u zoveel mogelijk op de hoogte houden van alle voorbereidingen en nieuwe ontwikkelingen van onze reis, en uiteindelijk natuurlijk ook van onze reis zelf. Aan de rechterkant kunt u uw emailadres opgeven om deze site (en daarmee onze blog) te volgen, waardoor u makkelijk op de hoogte kan blijven.

Bedankt voor uw steun en interesse! Deze worden door ons allen, de deelnemers van Youth4Youth 2017, en uiteindelijk ook door de kinderen in Bali, Uganda en Java ontzettend gewaardeerd.

Java

Welkom op onze blog! Hier zullen we u zoveel mogelijk op de hoogte houden van alle voorbereidingen en nieuwe ontwikkelingen van onze reis, en uiteindelijk natuurlijk ook van onze reis zelf. Aan de rechterkant kunt u uw emailadres opgeven om deze site (en daarmee onze blog) te volgen, waardoor u makkelijk op de hoogte kan blijven.

Bedankt voor uw steun en interesse! Deze worden door ons allen, de deelnemers van Youth4Youth 2017, en uiteindelijk ook door de kinderen in Bali, Uganda en Java ontzettend gewaardeerd.