Bali: De eerste computerlessen

Al op onze eerste dag in Munduk Lumbang werd ons duidelijk hoe belangrijk het was dat onze lessen een succes waren. ‘Zie je het bord?’ Vroeg Marjan ons toen we tijdens onze rondleiding een klaslokaal in keken. ‘Alles wat erop staat is de pensioensdatum van de leraar. Dat laat wel zo’n beetje zien hoe geïnteresseerd zij zijn in het lesgeven van de kinderen.’

Inderdaad bleken de lessen een enorme opgave, zoals in de vorige blogpost ook al beschreven. De meeste kinderen spreken niet of amper Engels, wat de communicatie en dus het lesgeven een stuk moeilijker maakt. Om het makkelijker te maken hebben wij aan Marjan en Du om vertalingen gevraagd voor bepaalde woorden. Zo weten we nu dat wij tijdens de uitleg dat kinderen hun naam op naambordjes moeten schrijven vooral het Indonesische woord ‘nama’ (naam) en het Balinese woord ‘gedenk’ (groot) moeten gebruiken. Gelukkig was de computerles een stuk makkelijker dan de Engelse les. In die zin, dat we niet perse hoefden te spreken om te communiceren.

Bij het zien van de laptops waren de kinderen al in een heel andere bui. Hoewel de macho’s van de klas in het begin van de les nog wel de ‘big boys’ uithingen, hield dit al snel op toen we ook daadwerkelijk begonnen met de computerles. Door middel van tekeningen op het bord legden we de kinderen uit hoe zij de computer op moesten starten, in moesten loggen en paint moesten openen. Het ene groepje pakte dit sneller op dan het andere groepje (toen we het grootste deel van de klas nog aan het uitleggen waren hoe ze moesten inloggen, had één groepje al ontdekt dat je een spelletje kon spelen op de pagina die Google Chrome weergeeft als je geen internetverbinding hebt. Ik durf te wedden dat er zelfs in Nederland genoeg mensen zijn die dit niet weten, terwijl deze kinderen voor het eerst in hun leven een laptop aanraakten.) – maar uiteindelijk lukte het ons om iedereen braaf aan hun tekeningen op paint te zetten. Toen we even later de internetsticks tevoorschijn haalden en de kinderen lieten zien hoe ze youtube openden was het al helemaal feest. Al snel zaten alle meisjes en één jongen (??) aandachtig naar barbie te kijken, terwijl één groepje jongens helemaal zat te genieten van filmpjes van een Balinees Kite Festival en een andere groep jongens naar een hele slechte actiefilm zat te kijken. Al met al had iedereen plezier en waren alle kinderen (zelfs de macho’s en druktemakers) helemaal rustig.

image

Tijdens onze lessen hebben wij ook onze zelfgemaakte memoryspellen nog tevoorschijn gehaald. Of de kinderen het spel echt begrepen is te betwijfelen, maar feit is dat de spellen een groot succes waren. In het ene groepje pakten kinderen gewoon twee kaarten bij elkaar die ze leuk vonden (dat lijkt mij de enige verklaring voor hoe een jongen vol overtuiging een plaatje van een cirkel en het woord ‘potato’ kan pakken, om vervolgens het plaatje ‘rood’ en het woord ‘arrow’ te pakken..). In een ander groepje pakten kinderen één kaart en duwden deze kaart en een andere random kaart gewoon net zolang in je gezicht totdat ze twee kaarten hadden die volgens jou bij elkaar hoorden. Niet helemaal de bedoeling van het spel, maar misschien leren ze er uiteindelijk toch nog iets van..

Wij hebben pas drie lessen gegeven, maar nu al weten we hoe we gewaardeerd worden. Als wij een groep lesgeven komen er andere kinderen in de deuropening staan om te zien wat er vandaag weer gaat gebeuren. Na afloop van de les wordt er uitgebreid ge-high-fived met de kinderen en een deel van de kinderen loopt na de les mee naar de Organic Farm om hier verder te gaan met tekenen in het schrift dat wij ze gegeven hebben. Als ze dan klaar zijn met hun tekening vragen ze ons ‘point please!’, waarna wij hun tekening een cijfer moeten geven. Dit cijfer heeft, bij voorkeur, ontzettend veel nullen, plusjes en smileys. En als je dan toch bezig bent, zijn enkele hartjes ook ontzettend gewaardeerd.

Het is de grote glimlach op het gezicht van kleine Geby als je haar schrift teruggeeft wanneer je haar een cijfer hebt gegeven, waar wij het voor doen. Het is de complete omwenteling in de houding van de normaal zo stoere Johnny, wanneer we hem een laptop geven en hem laten zien hoe deze werkt en het is het vertrouwen waarmee Depa onze namen door het lokaal heen schreeuwt als de laptop iets doet wat hij niet begrijpt – hij weet dat we hem komen helpen. Het zijn de trots waarmee Devia haar handstand laat zien en het enthousiasme waarmee Linda en Sartria zich op de bergen afval storten om deze op te ruimen, zodat hier een sportveld kan worden geplaatst, waarvoor wij naar Bali zijn gereisd. Het is het gevoel dat wij iets goeds hebben kunnen doen voor de Balinese jeugd, waarvoor wij ons hebben opgegeven voor Youth4Youth. Er is slechts één week verstreken, maar ik durf te zeggen dat wij hierin al aardig geslaagd zijn.

image

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s